Irene Brockhuis

Als kind speelde ik altijd met poppen en barbies. En klom in bomen ;-) Het is me altijd duidelijk geweest dat ik ‘iets’ met kinderen wilde gaan doen ‘als ik groot was’. Ik ben basisschoolleerkracht geworden en vond het heerlijk die eerste jaren fulltime met kleuters te werken, al was dat zwaar als hooggevoelig persoon, die het hooggevoelige nog niet als kracht kon gebruiken. Ik merkte al wel dat ik eigenlijk een beetje ‘te lief’ was voor de maatschappij: prettig voor de kleuters, maar niet voor mezelf in de maatschappij. Ik moest er ook niet aan denken voor groep 8 te moeten staan! De kinderen kwamen: Jelle (1999); Jorn (2000); Kim (2002) en Rens (2004) en ik kon het niet combineren met voor de klas staan; maar wat was het fijn met mijn kindjes in de weer te zijn; ze liefdevol te begeleiden in alle stapjes en zelf te leren geduld te hebben met hun mooie ontwikkelings’perikelen’. Door te kijken naar wat zij me terugspiegelen (want ze doen je gewoon na!), leerde ik heel veel over hoe ik dacht en deed en waar dat niet in harmonie was met mezelf en de ander. Kinderen hebben veel liefde nodig maar ook duidelijkheid. En erkenning van hun gevoelens en behoeften, maar deze dan ook weer in samenspraak met die van mij. Het viel ons allemaal niet mee op school voor mijn kinderen, van wie er drie dyslexie bleken te hebben en allemaal een bepaalde mate van (hoog)gevoeligheid. Hoe gebruik je dat als kracht in plaats van een tekortkoming of zelfs een excuus?! (zelfs dyslexie kan een kracht zijn want je bent eigenlijk goed in alles van allerlei kanten te  bekijken!) Ik werd gastouder in 2006 en ging weer af en toe als invalleerkracht op basisscholen werken: nu ook voor de hoogste groepen. Hoewel ik het ook heel leuk vind met grote kinderen te werken; en de variatie van groot en klein na elkaar, gingen bepaalde aspecten van het onderwijssysteem me steeds meer tegenstaan. De vele toetsen; het in hokjes stoppen van kinderen: Bart leert  niet makkelijk; Suzan heeft ADHD; Bas autistische trekken; Fien is hoogbegaafd – maar dat werd vaak gezien als een lastige eigenschap ‘want je moet weer een hele trukendoos openen om ze te begeleiden – naast alle andere noodzakelijke begeleidingen én het verwerken van alle gegevens evenals die van de vele toetsen’. Al met al ligt de nadruk meer op het systeem en de tekorten dan op de eigenheid van de kinderen en hun kwaliteiten. Ik heb me bij de Stichting Wijze Ouders gespecialiseerd in het hooggevoelige kind en ik heb gaandeweg ontdekt dat mijn manier van begeleiden van kinderen erg goed past in wat ‘Onvoorwaardelijk / Bewust Ouderschap’ (zie visie)  wordt genoemd. Mijn kwaliteit is liefdevolle aanwezigheid in het begeleiden van kinderen vanuit gelijkwaardigheid en respect;. In het gebruiken van je talenten als kracht: zo kun je vanuit zelfverzekerdheid ook je kanten onder ogen zien die je zelf of een ander belemmeren in hun eigenheid.